Słodowanie Słód wrzucany jest do specjalnych
młynów w których mielony jest na mokro. Następnie przenoszony
jest do kadzi zaciernych, gdzie poddawany jest procesowi zacierania,
otrzymany zacier wrzucany jest do kadzi filtracyjnych. Gdy stanie się
klarowny, wlewany jest do kotła warzelnego, gotowany z dodatkiem
chmielu. Taka brzeczka nazywana jest przez piwowarów warką.
Warzenie Odpowiednio przygotowaną brzeczkę
przelewa się do kadzi osadowych, w których następuje oddzielenie
osadów gorących. Po zakończeniu procesu oddzielania, za pomocą
urządzeń chłodzących brzeczka chłodzona jest do temperatury od
6 do 12°C
Fermentacja Brzeczka wraz ze specjalnymi drożdżami
piwnymi przelewana jest do odpowiednich kadzi w których następuje
fermentacja, proces ten trwa od 12 do 20 dni. Piwo pod wpływem
fermentacji nabiera swojego charakterystycznego smaku i zapachu.
Zawartość alkoholu Korzystnie oddziałujące na ludzkie samopoczucie walory piwa wynikają z zawartości alkoholu. Między innymi: alkohol poprawia ukrwienie mózgu, rozszerza naczynie wieńcowe, zwiększa ilość wydzielanego moczu i poszerza naczynie włosowate odpowiedzialne za ukrwienie skóry. Zawartość alkoholu w piwie zależy od stężenia ekstraktu podstawowego. W zależności od rodzaju drożdży 1/4 do 1/3 ekstraktu podstawowego zamienia się podczas fermentacji w alkohol. Jeden litr piwa pełnego zawiera około 40 g, względnie 50 ml czystego alkoholu. Do tego dochodzi około 40 g nie związanych z alkoholem substancji odżywczych, takich jak węglowodany, aminokwasy, związki mineralne, związki fenolowe i garbniki.
Leżakowanie Po fermentacji piwo poddawane jest
procesowi leżakowania w specjalnych zbiornikach w pomieszczeniach o
temperaturze zbliżonej do 0°C. Nabiera ono wtedy swoich
specyficznych właściwości.
Po zakończeniu procesu leżakowania
piwo jest filtrowane i rozlewane do butelek i puszek.
Zgodnie z prawodawstwem Unii
Europejskiej dopuszcza się do produkcji piwa inne surowce, oraz
szereg dodatków. między innymi:
- Niesłodowany jęczmień, kukurydza, ryż, pszenica i proso mogą stanowić 40% używanego do warzenia zboża.
- Do wody wolno dodawać kwasy: mlekowy, octowy, fosforowy i siarkowy.
- Do ekstraktu i zacieru wolno dodawać siarczany cynku żelaza i miedzi, jak również chlorek amonowy.
- Do surowca w kadzi ekstraktowej można dodawać sacharozę, inwertynę lub glukozę w ilości do 20%.
- Dopuszcza się stabilizowanie ekstraktu taniną, gumą arabską, agarem, kwasami i barwnikami.
- Podczas fermentacji wolno dodawać środki przeciwdziałające pienieniu się, przeciwutleniacze (kwas askorbinowy, dwutlenek siarki) oraz enzymy
(glukooksydazę).
- W trakcie leżakowania można dodawać stabilizatory (żel krzemionkowy,
bentonit), konserwanty (kwas benzoesowy, kwas sorbinowy, kwas siarkowy, estry
PHB). Do słodzenia można stosować sacharynę i cukier lukrecjowy.
